Wy sće tu: Biblija a ... / Liturgija / LL C 2015/16 / Jutrowny čas / 4. Jutrowna njedźela (TAD)

Hdźež je bamž, tam je Cyrkej, tam je Chrystus

Bratřa a sotry we Knjezu. Na štwórtej Jutrownej njedźeli słyšimy Jězusowe přirunanje wo dobrym pastyrju. Na dźensnišim dnju – na Njedźeli dobreho pastyrja – přidružmy so Dnjej swětoweho modlenja wo duchowne powołanja.

Jedyn młodostny mi jónu rjekny: Knježe fararjo, my njejsmy žane wowcy. Wostajće, prošu, tutón wobraz pastyrja.

Rozmyslujo wotmołwich: Pastyr je tola rjany wobraz, a njeje lěpšeho, wosebje w postmodernym času kompjuterow.

Čas je mutny, widźimy egoizm, knjejstwo pjenjez, njewidźimy pak abo jeno słabje tajke hódnoty kaž ducha zhromadnosće, radosć dźěłanja, moraliske zadźerženje, wobstajny charakter, atd. Potajkim trjebamy nawodu, trjebamy pastyrja.

Kaž je pastyr zwólniwy swoje wowcy škitać, čini podobnje to Jězus z ludźimi. Tohodla wón dźensa praji: Sym dobry pastyr, znaju swoje wowcy.

Kaž so pastyr samo wo kóždu najměńšu wowcu stara, tak čini to tež Jězus, mjenujcy: Wón so kóždemu jednotliwcej wěnuje. Wěnuje so tak, zo spožća swoju miłość. A na tute wašnje chce, zo bychmy na prawym puću zwostali.

Hdyž so praji, zo pastyr wowce ze strowej cyrobu zežiwi, rěka to w našim padźe, zo Jězus zežiwja nas ze swojim wěrnym a žiwym słowom.

Nadźijomnje zaběramy so druhdy tež doma ze Swjatym Pismom a katechizmom. Nadźijomnje je nam Bože słowo inspiracija a impuls za žiwjenje.

Hdyž so praji, zo pastyr wowce nadobru pastwuwjedźe, rěka to, zo nas Jězus wjedźe k tomu wšemu, štož trjebamy w tutym a w přichodnym žiwjenju – je to wosebje duchowna cyroba.

To su swjate sakramenty, kotrež mamy, nimo swjateje spowědźe, přijimać bjez winy. Dobry pastyr je zwólniwy swoje žiwjenje za swoje wowcy riskěrować, haj samo swoje žiwjenje zwoprować.

Jeli je Jězus Chrystus naš pastyr, potom je to tež – na podobne wašnje – naš bamž, a po nim tež biskop a potom tež farar.

Praji so, zo je we wójnskim času, w tehdyšim Wrocławskim arcybiskopstwje, 63 katólskich němskich fararjow swoje žiwjenje za swoju wosadu zwoprowało. Tući su na městnje zwostali a buchu morjeni wot surowych ruskich wojakow.

Znajemy Jězusowe słowa, kotryž praji Pětrej: Jeli mje lubuješ, pas moje wowcy.

Naš bamž potajkim njeje jenož prěni wučer, njeje jenož najwyši zemski měšnik – ale je tež pastyr, to rěka, wón nawjeduje Cyrkej-wowčernju a pokazuje jasny puć w njejasnych a mutnych časach. Wosebje bamž pokazuje puć, kak w 21. lětstotku měli spodobnje Bohu žiwi być a tak wumóženi być.

W kóždym bamžu a tež biskopje, mamy widźeć – Chrystusa – Dobreho Pastyrja – jako jeho naměstnika tu na zemi. Jeho lubujmy a jeho posłuchajmy, dokelž w jeho hłosu tči wěrnosć – praji swjata Katyrna Sijenska.

Wuznamna mudrosć a ponižnosć, stajna namołwa ke krutej wěrje a přećiwo relatiwizmej w filozofiji a moralce – tak by móhł skrótka charakterizować progam kóždeho bamža postmoderneho časa.

Hladajmy na bamža, na jeho zastojnstwo, z wočomaj wěry a widźimy w nim wot Chrystusa postajeneho pastyrja. Tući, kiž mało abo ničo njewěrja, widźa w bamžu přewažnje šefa wulkeho towarstwa, kotrež rěka Katólska Cyrkej.

Zawěsće ma tež bamž swoje čłowjeske słabosće, tola je wažne, što bamž jako pastyr praji, je wažne, zo pokazuje směr.

Posłuchać bamža a Cyrkej je mudrje.

Kaž modlimy so wšědnje za swojeju staršeju, tak modlmy so tež často za naslědnika swjateho Pětra.

W našich słowach a rozmołwach rěčmy wo bamžu z česćownosću. Mamy, jeli trjeba, dobre mjeno bamža a Cyrkwje zakitować.

Druhich pak mamy we wěrje sylnić a nic pohóršować. Budźmy bamžej we wěrje a moralce posłušni!

Jeli chcemy być zjednoćeni z Chrystusom, kiž je w njebjesach, dyrbimy so zjednoćić z jeho naměstnikom na zemi. Ubi papa ibi ecclesia – Hdźež je bamž, tam je Cyrkej, tam je Chrystus. Amen.

TAD

© D. Dzikiewicz, M. Nawka, D. Matik 2018 | Datenschutzerklärung