Wy sće tu: Biblija a ... / Liturgija / LL B 2017/18 / Přezlětny čas / 21. přezlětna njedźela (GN)

Do Jězusa wěrić rěka so z nim na puć podać!

Lubi wěriwi, ludźo kotřiž běchu dotal Jězusa znali, su so wot njeho wotwobroćili. Jeho słowa, zo měješe jeho mjaso być jim jědź, jeho krej być jim napoj (Jan 6,55), zranichu jich wuši, jich začuće. Z tym njemóžachu wjace sobu hić. Jězus wopraša so swojich wučomnikow: „Chceće tež wy woteńć?“ Snano bychmy wočakowali, zo by so skerje prašał, hač hišće scyła do njeho wěrja, hač maja hišće dowěru k njemu. Město toho praša so Jězus, hač chcedźa woteńć.

Móžemy z toho wusłyšeć, zo rěka do Jězusa wěrić so z nim na puć podać. Do njeho wěrić rěka, swoje žiwjenje po nim wusměrjeć. Hdyž dźe wo wěru, njejedna so w prěnim rjedźe wo teoriju, kotruž smy w nabožinje w šuli nawukli a kotruž měli kaž wubranu wučbu nětko pěstować.

Syman Pětr pokaza w swojej wotmołwje, što je wažne, mjenujcy z Jězusom hić: „Běžeć? Preč hić? Komu da póńdźemy?“ Jeho wotmołwa nam praji, zo pokaza so wěra w poćahu k Jězusej. Njeńdźe Symanej w tutym wokomiku – a z tym zasadnje – wo prašenje, kotry „system“ najbóle přitrjechi, kotry je tón prawy; snano tón wot farizejow a pismawučenych abo „system“ Jězusa. Za Symana dźe wo konsekwentny poćah k Jězusej. „Ke komu póńdźemy?“ Wón wopodstatni swoju wotmołwu: „Ty maš słowa wěčneho žiwjenja.“ Směmy to tak zrozumić: „Ty sy słowa prajił, kotrež naše žiwjenje potrjechja. Ty sy nam wid na naše žiwjenje wotewrěł, bjez kotrehož njemóžemy a nochcymy hižo wjace žiwi być. Ty sy za nas žiwjenje w swojej wosobje.“
W sćenju steji takle: „My smy wěrili a póznali, zo sy ty Swjaty Boži“ (Jan 6,69).

W tutej poslednej sadźe by móhła być zapřijata wuznawanska formulacija wosady swjateho Jana, kiž je snano starša hač tute sćenje po Janu same. Za nas klinči tuta formula snano chětro cuza. Klinči, kaž by so Jězus pře mało hódnočił, kaž by mjenje hódny był hač Bóh sam. Tak to tola snano nam we wušomaj klinči, abo nic? Snano klinči to, kaž je to tež hižo w Japoštowskich skutkach napisane. Tam rěči Syman Pětr rómskemu wojakej wo Jězusu takle: „Wěsće wo Jězusu z Nacareta, kak je Bóh jeho žałbował z Duchom Swjatym a mocu, kak je po kraju chodźił dobro činjo a wustrowjejo wšitkich wot djaboła zwotročenych, dokelž Bóh bě z nim“ (10,38).

Tute „Bóh bě z nim“ je snano za nas runje tak njedosahace kaž pomjenjowanje „Swjaty Boži“. Tuž měli so skerje prašeć, na čo my poprawom z tym pokazujemy, hdyž starosćimy so w tutym zmysle wo prawu wěru do Jězusa? Snano je to runje naš problem, zo dźe nam přeco hišće přejara wo teoriju wěry hač wo to, štož je Symana a druhich wučomnikow zaběrało a štož nochcychu hižo wjace zhubić: Mjenujcy wěriwje z Chrystusom kročić, so po jeho wosobje wusměrić; potajkim wěrić kaž Jězus.

Lubi wěriwi, su ludźo, kiž ze swojimi słowami to wuprajić zamóža, štož nas hnuje a jima; haj hišće wjace: Kiž ze swojimi słowami něšto w našich wutrobach budźić zamóža! Wočakowanje, žadosć, nadźiju. Jězus naš Knjez je měł tutón dar, wutroby pohnuwać. Ně, ludźom po hubje wón rěčał njeje. Je pak ze swojimi słowami a hišće bóle ze swojimi skutkami ludźi tak hrabnył, zo su naraz słuchali. Tu je něchtó, kiž je wjace hač Salomo, su ludźo tehdy prajili. Tu rěči něchtó, kiž chromych zaso skrući, kiž slepym widźenje dari, kiž wusadnych wučisća. A hišće wjetši dźiw: Kiž winu wodawa a k nowemu započatkej pozbudźuje.

Wosoba Jězusa ma być měra za moje žiwjenje. Chodźmy tuž z nim, dokelž ma wón słowa žiwjenja. K tomu móže nam Duch Swjaty dopomhać – a wěrmy jemu. Wón to tež sčini.

Modlmy so: W chłódku twojich křidłow mamy nadźiju a přichod. A tohodla prosymy: Škitaj a njes nas! Přetož jenož potom mamy móc, jeli z tebje wuchadźa. Amen.

GN

© D. Dzikiewicz, M. Nawka, D. Matik 2018 | Datenschutzerklärung